Środek samoukierunkowania

Środek samoukierunkowania
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Środek samoukierunkowania

Centralnym pojęciem teorii Wygotskiego jest upośrednianie — to, co jest społeczne, nie jest bezpośrednio przemieniane w to, co indywidualne, ale przechodzi przez ogniwo pośrednie — „narzędzie psychologiczne”. Jednym z takich ogniw pośredniczących jest „znak”, a wśród znaków słowa, które w teorii Wygotskiego są najważniejszym ich przykładem. Słowa, których znaczenie rozumieją dorośli członkowie społeczeństwa, w procesie interakcji społecznej zaczynają dla dziecka znaczyć to samo, co dla dorosłych. Większa część rozważań Wygotskiego na temat mowy egocentrycznej poświęcona jest wyjaśnianiu sposobów, dzięki którym stopniowo internalizowane są przez dzieci procesy społeczne, stając się w końcu, jako mowa wewnętrzna, czysto wewnętrzną formą. Rzeczywiście zachodzący proces interakcji, stosowany początkowo jako środek ukierunkowania uwagi dziecka, może — gdy dziecko będzie miało możność angażowania się w dialog z sobą, zarówno głośno (w mowie egocentrycznej), jak i cicho (w mowie wewnętrznej) — być później wykorzystany przez nie jako środek samoukierunkowania. Wyższe funkcje psychiczne, takie jak rozumienie znaczeń lub uwaga dowolna, są więc tworzone i podtrzymywane przez interakcję społeczną. Wygotski uważał, że interakcja społeczna jest ważna nie tylko w początkowych stadiach rozwoju pojęć. Dochodzenie do wspólnego, podzielanego znaczenia gestu lub słowa pojawia się w procesie rzeczywiście zachodzącej interakcji, ale sama natura gestu czy słowa pozostaje zawsze ogólnospołeczna. W ten sposób kulturowo dostępne znaczenia stają się znane dzieciom, są przez nie przyjmowane i po pewnym czasie przekazywane innym.

Pozostałe artykuły o szkole i edukacji: