Czynnik formujący dziecko

Czynnik formujący dziecko
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)

Czynnik formujący dziecko

Wyższe funkcje psychiczne wyróżniają ludzi spośród zwierząt; są w swej istocie społeczne, upośrednione przez kontekst kulturowy, w którym żyją ludzie. Na przykład różnica pomiędzy pamięcią naturalną (rozpoznawaniem) i pamięcią upośrednioną (przypominaniem w jakimś celu) jest taka, że tylko ta ostatnia znajduje się pod wpływem czynników społeczno-kulturowych. Mediatory, obojętnie czy to słowa, nacięcia na patykach czy systemy numeryczne, są uważane za „społeczne, a nie indywidualne, psychologiczne »narzędzia«. Są one produktem rozwoju historycznego i stanowią formę specyficznie ludzkiego zachowania”. Dlatego też Wygotski twierdzi, że jednostką analizy powinna być raczej działalność społeczna, na podstawie której indywidualne funkcjonowanie osiąga wyższy poziom, niż działanie wywodzące się przede wszystkim z właściwości jednostki, a tym samym z wpływów społecznych dopiero w drugim rzędzie. Podejście Piageta jest odwrotne -koncentruje się ono na osobie, jako jednostce analizy, z leżącym ponad aktywnością jednostki wpływem społecznym. Wygotski podkreślał tę różnicę, stwierdzając, że „Piaget traktuje to, co biologiczne jako to, co pierwotne, początkowe i zawarte w samym dziecku. Widzi w tym, co biologiczne, czynnik formujący dziecko. W przeciwieństwie do tego to, co społeczne, działa jako zewnętrzna siła obca samemu dziecku poprzez nakaz lub ograniczenie”. „W przeciwieństwie do Piageta zakładamy, że rozwój przebiega nie w kierunku socjalizacji, ale w kierunku przemiany relacji społecznych w funkcje psychiczne”.

Pozostałe artykuły o szkole i edukacji: